Hasan KAYA

Her yerde bir sesi vardı onun; rüzgârın denize bıraktığı tuz gibi, akşamın omzuna düşen yorgun bir kuş gibi. Bir kuytu köşede oturur, sabaha varmayan geceleri dinlerdi. Kim bilir, belki de...

Bazı yolculuklar vardır; insanı yalnızca bir ülkeden başka bir ülkeye taşımaz, kendi geçmişinin içinden de geçirir. Tren ya da otobüsün camına vuran bir yağmur...

Bir şehir düşünün: gecesi bile gündüz gibi aydınlık. Vitrinleri ışıl ışıl, tabelaları durmadan yanıp sönüyor. Camların ardında dizili nesneler yalnızca satılmak için değil, arzulanmak...

Bazı dönemler vardır; yaşananlar bir “bozulma” değil, tersine işleyişin kendisi olur. Ekonomik krizler de böyledir kimi zaman: Sistemin dışına düşmüş arızalar değil, tam merkezinde...

İnsanın kendini kurma biçimi, çoğu zaman farkında bile olmadan seçtiği bir yoldan ilerler: Ya sahip olarak yaşar ya da olarak. Bu ayrım, Erich Fromm’un...

Bazı kelimeler vardır; ağızdan çıktığında yalnızca bir cümle kurmaz, bir tarihin kapısını da aralar. O kapının ardında bazen katliamlar, bazen sürgünler, bazen yakılmış köyler,...

Bazı sesler vardır; yokluklarıyla yankılanır. Bir fabrikanın içinde, bir deponun floresan ışıkları altında ya da bir çağrı merkezinin boğucu düzeninde dolaşan o tuhaf sessizlik...

Bazı zamanlar vardır; insan düşüncelerini değil, önce konumunu seçmek zorunda kalır. Çünkü tarih, kimi anlarda tartışmayı askıya alır. Kavramlar geri çekilir, kuram susar, dipnotlar...

Bazı zamanlar vardır; tarih kendini gürültüyle değil, ince ve kesintisiz bir uğultuyla duyurur. Bu uğultu, üretim ilişkilerinin görünmez damarlarında dolaşır; gündelik hayatın en sıradan...

Bir kavram bazen yalnızca bir sözcük değildir; bir çağın iç sıkıntısını, bir toplumun derinlerde biriken huzursuzluğunu dile getiren geç kalmış bir tanıklıktır. “Solastalji” de...